Kaş yenə balaca uşaq olaydım, Təkcə dizlərimdən yaralanaydım. Qorxub qaranlıqdan, itdən, pişikdən, Anamın qoynunda yuxulayaydım.

Sən daha qonaqsan, ildə bir dəfə, Gəlirsən qapıma sanki yad kimi. Əlin boş, üzündə saxta təbəssüm Keçirən düz başa, utanmaz kimi. Sən daha yuxusan, hərdən…

Sən uzaq Mən səndən də uzaq. Adını qoy bu şeyin Ad danışsın, biz susaq

Qadın, niyə pozursan ki səssizliyimi? Danışsam kəsəcək sözlərim səni. Qılınc yarasına bənzəməyəcək, Yandırıb yaxacaq incə qəlbini. Suallar verirsən, durmaq bilmədən. Nəyi eşitməyi ümid edirsən? Mən…

Özgəyəm özümə, yadam özümə. Düşmanam elə bil öz ürəyimə, Haram tikə qatan duz çörəyimə Üzümə gülənə can söyləyirəm, Doğru bildiyimi səhv eyləyirəm.

Yenə sənsizlikdən dəm vurur qələm Darıxıb adınçün ucu göynəyir. Bacarsa dil açıb soruşar məndən İlhamım hardadır, görən neynəyir?   Bir buna baxsana gör nələr edir…